कल्पना हाच शेवटचा बालेकिल्ला

वाचण्याऐवजी पाहायचे आहे? संपूर्ण गोष्ट 2 मिनिटांत. हिन्दी में देखें: आइडिया ही आख़िरी किला है, 2 मिनट की कहानी

अनोळखी माणूस तुम्हाला पैसे का देईल?

हा प्रश्न आपल्यापैकी बहुतेक जण कधीच स्वतःला विचारत नाहीत: एखादा अनोळखी माणूस तुम्हाला पैसे का देईल?

कर्ज म्हणून नाही, भेट म्हणून नाही. तुम्ही केलेल्या कशाच्या तरी बदल्यात दिलेले पैसे.

बँका, apps आणि पगाराच्या स्लिपा बाजूला ठेवल्या, तर पैसा ही अगदी साधी गोष्ट निघते. ती एक पावती आहे. ती नोंद ठेवते की तुम्ही दुसऱ्या माणसाला अशी काहीतरी गोष्ट दिली, जी त्याला त्याच्या खिशातल्या पैशांपेक्षा जास्त हवी होती: एखादा शर्ट, दुरुस्त केलेला नळ, एखादे उत्तर, किंवा त्याच्या आयुष्यातला वाचलेला एक तास. तुम्ही आजवर कमावलेला प्रत्येक रुपया हा पुरावा आहे की कधी ना कधी तुम्ही दुसऱ्या कोणाचे तरी आयुष्य थोडे चांगले केले, आणि तेही त्याच्याच मते.

पैशाकडे असे पाहणे महत्त्वाचे आहे, कारण त्यातून कळते की तुमची किंमत टिकवण्यासाठी तुम्हाला सतत काय करत राहावे लागेल. खूप मेहनत करणे नाही. सतत busy असणे नाही. तर अशी गोष्ट निर्माण करणे, जी दुसऱ्या माणसाला त्याच्या पैशांपेक्षा जास्त हवीशी वाटेल.

ज्या नियमावर आपण सगळे मोठे झालो

आठवते तेव्हापासून, हे मूल्य कसे निर्माण होते याबद्दल एकच नियम होता: कल्पनांना किंमत नसते, किंमत असते ती करून दाखवण्याला.

तो नियम चुकीचा नव्हता. एखाद्या शहरात हजार लोकांना चांगल्या restaurant ची, जलद delivery service ची किंवा तोटा लवकर कापणाऱ्या trading system ची कल्पना सुचली असेल. त्यातल्या जवळजवळ कोणीच ते प्रत्यक्षात उभे केले नाही. उभे करायला पैसा लागायचा, कौशल्य लागायचे, महिनोन्महिने संध्याकाळी खर्ची घालाव्या लागायच्या, आणि गोष्टी बिघडल्या तरी टिकून राहण्याची तयारी लागायची. जे थोडे लोक नेटाने पुढे गेले, त्यांना पैसा मिळाला. आणि ज्यांच्याकडे फक्त कल्पना होती, त्यांच्या वाट्याला आली "असे झाले असते तर..." ची गोष्ट.

म्हणून आपण करून दाखवणाऱ्यांना मान द्यायला शिकलो, आणि कल्पना म्हणजे बोलाचीच कढी, बोलाचाच भात, असे मानायला शिकलो. तो नियम आता मोडतो आहे.

2005 मधल्या एका chess स्पर्धेने काय शिकवले

जून 2005 मध्ये एका online chess साइटने एक वेगळीच स्पर्धा भरवली. त्यात सगळे काही चालणार होते. खेळाडू एकटा उतरू शकत होता, एखादे chess engine उतरू शकत होते, किंवा computers सोबत खेळणारा माणूसही उतरू शकत होता.

चित्र: दोन हौशी खेळाडू, तीन साधे computers

सगळ्यांना वाटत होते की ताकदवान computer हाताशी असलेला एखादा grandmaster जिंकेल. पण जिंकले न्यू हॅम्पशरचे दोन हौशी खेळाडू, जे एकाच वेळी तीन साधे computers चालवत होते. ते स्पर्धेतले सर्वात ताकदवान खेळाडू नव्हते, आणि सर्वात ताकदवान machine ही त्यांच्याकडे नव्हते. त्यांच्याकडे होती एक पद्धत: engines चे कधी ऐकायचे, engines एकमेकांशी कधी असहमत आहेत, आणि हिशोबापेक्षा माणसाचा अंदाज कधी जास्त मोलाचा ठरतो, हे त्यांना नेमके कळत होते.

गॅरी कास्पारोव्ह यांनी नंतर यातून धडा मांडला: machine आणि चांगली पद्धत असलेल्या कमी ताकदीच्या माणसाने दोघांनाही हरवले, एकट्या ताकदवान computer ला, आणि machine असूनही कमकुवत पद्धत असलेल्या ताकदवान माणसालाही.

बनवणे स्वस्त झाले. पारख नाही.

वीस वर्षांनंतर, ती स्पर्धा म्हणजे आपले रोजचे काम झाले आहे.

AI आता code लिहिते, पानाचा मसुदा तयार करते, logo डिझाइन करते आणि spreadsheet बनवते. Digital जगात, एखाद्या कल्पनेतून चालणारी गोष्ट उभी करण्याचा खर्च कोसळला आहे. ज्या कामाला आधी एक team आणि तीन महिने लागायचे, ते आता एक माणूस एका दुपारीत करू शकतो.

Trading चेच उदाहरण घ्या. फार पूर्वी नाही, बाजारातल्या एखाद्या कल्पनेतून चालू strategy बनवायची म्हणजे code शिकावे लागायचे, broker जोडावा लागायचा, आणि bugs शोधण्यात weekends जायचे. आज तुम्ही तुमचे नियम Tradetron शी जोडलेल्या AI assistant ला साध्या इंग्रजीत सांगू शकता, आणि एका संध्याकाळीत strategy तयार होऊन तिचा backtest ही होऊ शकतो (हे कसे चालते ते इथे पाहा).

हे छान आहे, आणि हाच एक सापळाही आहे. रात्रीच्या जेवणाआधी कोणीही दहा strategies बनवू शकत असेल, तर बनवण्यातून काहीच सिद्ध होत नाही. खरे कठीण काम त्या प्रश्नांकडे सरकते, ज्यांची उत्तरे machine तुमच्यासाठी देऊ शकत नाही. ही कल्पना खरोखर चांगली आहे का? मी ज्या काळावर test केली, त्याच्या बाहेरही ती टिकते का (ती न टिकण्याची नऊ कारणे)? वाईट महिन्यातही ती चालू ठेवण्याची शिस्त माझ्यात आहे का?

करून दाखवणे निरुपयोगी झालेले नाही. ते स्वस्त झाले आहे. आणि एखादी गोष्ट स्वस्त झाली की मूल्य तिकडे सरकते, जे अजूनही दुर्मिळ आहे: कल्पना, आणि कोणती कल्पना चालवण्यालायक आहे हे ओळखण्याची पारख.

तुमचा edge कुठून येतो

आता कल्पनाच महत्त्वाच्या असतील, तर चांगल्या कल्पना येतात कुठून?

बहुतेक वेळा, तुम्ही जिथे उभे आहात तिथून. सुरतमधला एखादा कापड व्यापारी डोळ्यांसमोर आणा, ज्याने वीस वर्षे कापसाचे भाव वर-खाली होताना पाहिले आहेत. किंवा एखादी नर्स, जिला रोज रात्री तोच scheduling चा गोंधळ दिसतो. त्या प्रत्येकाला अशी गोष्ट दिसते जी इतर कोणालाच दिसत नाही, कारण नेमक्या त्या जागी इतर कोणीच उभे राहिलेले नाही. त्यांची कल्पना म्हणजे अचानक चमकलेली प्रतिभा नाही. ती त्यांच्या खास अनुभवांचा मिलाफ आहे, जो इतर कोणाकडेच नाही.

हा मिलाफच तुमचा बालेकिल्ला आहे. तुम्ही दिलेली कोणतीही कल्पना machine अमलात आणू शकते, पण तुम्ही जिथे उभे आहात तिथे ती उभी राहू शकत नाही.

खरी गोष्ट आहे ती जोडीची

आज AI वापरायला नकार देणे म्हणजे थोडेसे 1925 मध्ये वीज नाकारण्यासारखे आहे. तुम्ही तसे करू शकता, त्याचा अभिमानही बाळगू शकता, पण तुमची स्पर्धा अशा लोकांशी असेल, ज्यांचे काम तेवढ्याच मेहनतीत तुमच्या दहापट होते. आणि हा बदल फार काळ फक्त screens पुरता राहणार नाही. हेच चित्र कारखान्यांमध्ये, शेतांमध्ये आणि workshops मध्येही येते आहे, बहुतेक लोकांना वाटते त्यापेक्षा लवकर.

उत्तर machine पेक्षा जास्त राबणे हे नाही. ती शर्यत कोणीच जिंकत नाही. उत्तर तेच आहे, जे त्या दोन हौशी खेळाडूंना 2005 मध्ये सापडले: जे फक्त तुमच्याकडे आहे ते घेऊन या, machine ला जे सर्वात चांगले जमते ते तिला करू द्या, आणि तुमच्या दोघांमधला दुवा पक्का करण्यात तरबेज व्हा.

ज्यांची किंमत टिकेल, ते machine शी स्पर्धा करणारे नसतील. ते machine सोबत विचार करणारे असतील.